Μετά από τέσσερις βδομάδες αποχής σήμερα αποφασίσαμε να πάμε για κατάδυση με το σύντροφο μου.


Οι λόγοι της αποχής πολλοί, η απουσία του συντρόφου μου στην Κύπρο, ένας περίεργος τραυματισμός που μου έτυχε (κύστη στο πίσω μέρος του γονάτου) έκανε το περπάτημα μια σκέτη ταλαιπωρία ιδίως σε μια δουλειά που απαιτεί πολύ περπάτημα.


Τέλος πάντων όμως με αυτά και άλλα αποφασίσαμε να πάμε σήμερα για κατάδυση.

Η μέρα ήταν τέλεια ηλιόλουστη αλλά όχι καύσωνας, ένα ελαφρύ αεράκι να σε δροσίζει, ήρεμη θάλασσα φαινόταν η τέλεια μέρα για κατάδυση.

Αλοίμονο όμως τίποτα από όλα αυτά δε μας προετοίμαζε για αυτό που μας περίμενε στο νερό. Η θάλασσα ήταν γεμάτη με τσούχτρες και δε μιλάμε μικρές τσουχτρίτσες, αλλά για δαίμονες με πλοκάμια που έφταναν τα 2-3 μέτρα σε μήκος και έκαναν την είσοδο στο νερό μια πραγματική περιπέτεια. Παρόλο που ο αριθμός τους ήταν μεγάλος δεν ήταν αποτρεπτικός για να διακόψουμε την κατάδυση. Η έξοδος όμως μετά από 50 λεπτά περιπλάνησης στα 15 μέτρα βάθος ήταν σαν βγαλμένη από ηλεκτονικό παιχνίδι όπου προσπαθείς να οδηγήσεις τον ήρωα σου διαμέσου ενός λαβύρινθου από απειλητικά όντα έτοιμα ανά πάσα στιγμή να σε σφίξουν στην επώδυνη τους αγκαλιά. Τα καταφέραμε όμως και βγήκαμε αλώβητοι από αυτή μας την περιπέτεια.

Αντί όμως να συνετιστούμε ή έστω να φοβηθούμε και να αναβάλουμε τη δεύτερη μας κατάδυση ούτε κατά διάνοια (που ξανακούστηκε άλλωστε να κάνουν πίσω οι τρελλοί Έλληνες όταν οι υπόλοιπες φυλές του Ισραήλ προχωρούν).

Φαίνεται όμως ότι οι θαλάσσιοι δαίμονες πολλαπλασιάζονταν όσο προχωρούσε η μέρα και η θερμοκρασία αυξανόταν. Η είσοδος της κατάδυσης που ήταν δύσκολη την πρώτη φορά τώρα ήταν αδύνατη. Δυστυχώς παρόλα τα προστατευτικά μέσα ο γραφών δεν απέφυγε το αγκάλιασμα ενός τέρατος στο πρόσωπο, το μόνο σημείο του σώματος που ήταν εκτεθειμένο. Δεν χρειάζεται φυσικά να πω πόσο επώδυνο ήταν αυτό, ακόμη πονά. (Σε καμία περίπτωση δε δοκίμασα αυτο που θεωρείται το καλύτερο γιατρικό να βάλεις καποιον να ουρήσει στο σημείο επαφής, συγγνώμη αλλά δε νομίζω να άντεχα στην ιδέα κάποιου να ουρεί στο πρόσωπο μου).

Πίσω στο προκείμενο όμως και ειδικά στην κατάδυση μήπως αυτό το πολύ επώδυνο αγκάλιασμα μας έκανε να βγούμε τρέχοντας από το νερό? Όχι δα είπαμε δε μασάμε σε τίποτα εμείς. Ας είναι όμως μετά από περιπλάνηση 30 λεπτών απόφασίσαμε ότι η μάχη ήταν άνιση, δεν μπορείς να κολυμπάς και να κοιτάς γύρω-γύρω σαν τρελός προσπαθώντας να αποφύγεις κάθε επαφή με τις τσούχτρες, δεν απολαμβάνεις τίποτα έτσι αγχώνεσαι μόνο και καταναλώνεις το οξυγόνο σου γρήγορα. Η έξοδος αποδείχθηκε ακόμη δυσκολότερη από την είσοδο αλλά ευτυχώς δεν είχαμε περαιτέρω επαφές στενού τύπου με αυτά τα απαίσια όντα.

Η σημερινή ήταν μια εμπειρία πραγματικά βγαλμένη από βιβλίο επιστημονικής φαντασίας με τέρατα μήκους 2-3 μέτρων. Πραγματικά χαίρομαι που γλύτωσα με μόνο ένα μικρό τσίμπημα μήκους 10 εκατοστών στο μάγουλο αρκετά επώδυνο για να με κάνει να το σκεφτώ διπλά πριν ξαναμπώ στη θάλασσα υπό παρόμοιες περιστάσεις.

Καλό βράδυ από το Κατάρ και επί τη ευκαιρία...

Καλό Ραμαζάνι. Είναι επίσημο από αύριο αρχίζει το Ραμαζάνι, δηλαδή για τις επόμενες 30 μέρες απαγορεύεται το φαγοπότι, το κάπνισμα και γενικά ότιδήποτε άλλο εξ υπακούει κατάπωση σε δημόσιους χώρους από την ανατολή του ήλιου μέχρι και τη δύση του. Οι παραβάτες τιμωρούνται αυστηρότατα από τα θρησκευτικά δικαστήρια τα οποία θεωρούνται οι ανώτατες αρχές.

Καλή αντάμωση σύντομα

Μήνες είχα να γράψω κάτι καινούριο στη σελίδα αυτή και γενικά να ανοίξω την πόρτα στον κόσμο των "μπλόγκερς". Οι λόγοι πολλοί και διάφοροι οι κυριότεροι ήταν το εξαιρετικά βαρυφοτωμένο πρόγραμμα στη δουλειά (είναι εξαιρετικά δύσκολη υπόθεση να προσπαθείς να ετοιμάσεις εγκαταστάσεις για το μεγαλύτερο γεγονός που έτυχε στη χώρα που ζεις, κάτι σαν τον πανικό που φαντάζομαι επικρατούσε στην Αθήνα το 2004). Τα χρονοδιαγράμματα είναι πολύ στενά και όλοι οι υπεύθυνοι διακατέχονται από τρομερό άγχος και εγωισμό να κερδίσούν το στοίχημα και να είναι έτοιμοι για τους αγώνες που ξεκινούν στις 15 Δεκεμβρίου.

Στο κάτω κάτω αυτοί θα είναι " Οι Αγώνες της Ζωής Σου" όπως λέει και το σλόγκαν τους.

Δυστυχώς αυτός ο πανικός έχει καταλάβει για τα καλά όλους αυτούς που κάθονται πίσω από τα μεγάλα τραπέζια σε χοντρές δερμάτινες πολυθρόνες και παίρνουν όλες τισ σημαντικές αποφάσεις.

Αυτοί λοιπόν οι επονομαζόμενοι "fat-asses" όχι λόγω του ότι είναι χοντροί έχουν πανικοβληθεί τόσο που καθημερινά τους τελευταίους δυο μήνες έχουν "κατασκηνώσει" στο εργοτάξιο παρακολουθώντας την πρόοδο των εργασιών και ενίοτε εκτελώντας χρέη εργοδηγών.

Το τελευταίο που ακούσαμε λοιπόν από αυτούς τους "υπεύθυνους" ήταν ότι θα πρέπει να φύγουμε από το εργοτάξιο μέχρι τις 15 Οκτ και να επιστρέψουμε με το τέλος των αγώνων (στις 15 Δεκ) για να τελειώσουμε ότι θα έχει μείνει ατέλειωτο. Θα πρέπει επίσης να βεβαιωθούμε ότι δε θα ξεκινήδουμε οποιαδήποτε εργασία η οποία δε θα τελειώσει μέχρι τις 15 Οκτ και ότι θα πρέπει να ξηλώσουμε ότι θα είναι μισοτελειωμένο σε αυτή την ημερομηνία. Δεν μπορούν να περιμένουν ακόμη 15 μέρες για να παραλάβουν τη δουλειά ολοκληρωμένη αλλά βιάζονται λες και θα σωθούν με αυτές τις 15 μέρες. Στο κάτω κάτω το συμβόλαιο μας λήγει το Νοέμβριο.

Ότι και να πει κάποιος όμως είναι λίγο. Η καλύτερη περιγραφή υποθέτω είναι " Είναι τρελλοί αυτοί οι Άραβες". Είναι όμως απόλυτα πεποισμένοι ότι όποιος έχει λεφτα μπορεί να κάνει ότι τρελό του κόψει.

Ας είναι όμως , είναι άλλη φάση να τα ακούς αυτά και άλλη να τα ζεις από πρώτο χέρι.

Νεότερα όμως επ'αυτού λίαν συντόμως.

Όπως είπα και στην αρχή όμως ο υπερβολικός φόρτος εργασίας ήταν μόνο ένας από τους λόγους της πολύμηνης αποχής, για τους υπόλοιπους θα τα πούμε σύντομα.

Επιτέλους μετά από ένα χρόνο περίπου αναμονής και αναποφασιστηκότητας αγόρασα το καινούριο μου ηλεκτρονικό παιχνιδάκι. Η αλήθεια είναι ότι έχω μανία με όλα τα ηλεκτρονικά όπως και η πλειοψηφία των ανδρών αιώνια παιδάκια γαρ. Το σπίτι μας είναι γεμάτο με όλα τα αποκτήματα αρκετά από τα οποία μαζεύουν σκόνη ξεχασμένα σε κάποια γωνιά ή ένα συρταρι.

Τέλος πάντων το νέο μου απόκτημα είναι μια υποβρύχια κάμερα για να αποθανατίζω τις περιπέτειες μου εις τους βυθούς του κόσμου.

Η ευκαιρία για την πρώτη υποβρύχια δοκιμή της νέας μας καμερας δόθηκε την επόμενη Παρασκευή. Τρεις καταδύσεις σε μια μέρα συμπεριλαμβανομένης και μιας νυκτερινης φάνταζαν σαν μια τέλεια ευκαιρία Οφείλω να ομολογήσω όμως ότι τελικά δεν ειναι και τόσο εύκολο να χειρίζεσαι μια κάμερα υποβρυχίως χωρίς εξάσκηση και όταν η ορατότητα δεν είναι και η πλέον ιδανική. Ας είναι όμως τα αποτελέσματα της περιπέτειας αυτής παραθέτονται παρακάτω προς τέρψην οφθαλμών.

Καλή διασκέδαση σε όλους.




Ο εκπαιδευτής μας ελέγχει τους αρχάριους της ομάδας.



Ταίζοντας τα ψάρια στην κυριολεξία παρακαλώ και όχι τους αρχάριους άλλως ψάρια στην ελληνική

Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια του πατέρα μου απόψε όταν με πήρε τηλέφωνο.

Μπορώ να πω όμως ότι δεν ξαφνιάστηκα ιδίως μετά από την τελευταία μου επικοινωνία με τη μητέρα μου πριν τρεις ημέρες, όταν μου είχε πει ότι η γιαγιά μου (η μητέρα της) ήταν άρρωστη και δεν ήξεραν τι είχε . Τότε μου είχε πει ότι ήταν άρρωστη.

Μέσα μου ήθελα να πάρω τηλέφωνο να μάθω περισσότερα νέα αλλά κάτι μου έλεγε ότι ήταν αργά.

Όταν λοιπόν με πήρε τηλέφωνο ο πατέρας μου και άρχισε να μου λέει ότι έχει κάτι να μου πει με σοβαρό ύφος ένιωσα αμέσως έναν κόμπο στο στομάχι. Η γιαγιά Λουκία που στο σπίτι της έζησα τα πρώτα έξι χρόνια της ζωής μου δεν υπάρχει πια.

Την αγαπούσα πάντα την γιαγιά, έστω και αν διάφοροι άλλοι οικογενειακοί λόγοι μας είχαν αναγκάσει να αποξενωθούμε για περίπου δεκαπέντε χρόνια σε βαθμό που κάθε είδους επαφή ήταν αυστηρώς απαγορευμένη.

Μετά από αυτή τη διακοπή ήρθαμε ξανά σε επαφή ούτε εγώ δε θυμάμαι πια πως. Μπορώ να πω ότι κατά βάθος με αγαπούσε πολύ η γιαγιά που είχα καταφέρει να σπουδάσω να παντρευτώ και να βρω μια καλή δουλειά (το στερεότυπο της ελληνικής και κυπριακής κοινωνίας της προηγούμενης γενιάς). Για ένα διάστημα απολαύσαμε μια σχέση αγάπης και προσπαθήσαμε να καλύψουμε το έδαφος που χάσαμε τα προηγούμενα χρόνια και το καταφέραμε πιστεύω. Μεγάλη αδυναμία είχε στην QC από την πρώτη στιγμή, τα αισθήματα είμαι σίγουρος ήταν αμοιβαία.

Η απόσταση όμως που μας χώριζε τα τελευταία χρόνια μας έφερε και πάλι μακρυά. Στις τελευταίες μου διακοπές στην Κύπρο πέρυσι κάποιοι ηλίθιοι οικογενειακοί λόγοι πάλι δεν μου επέτρεψαν να τη δω.

Τώρα που τα σκέφτομαι όλα αυτά όμως πιστεύω ότι κατά βάθος φταίω και εγώ που δεν την επισκέφτηκα την τελευταία φορά. Στο κάτω κάτω δεν μου είχε κάνει τίποτα εμένα σε άλλους έφταιξε που ο χαρακτήρας της ήταν τέτοιος που έλεγε πάντοτε αυτό που σκεφτόταν ακόμα και σε πλήγωνε αφάνταστα, ή που έκανε αυτό που εκείνη νόμιζε καλλίτερο για εκείνη ακόμα και αν ήταν απολύτως λάθος. Στο τέλος τέλος δεν ήταν και κανένας σπουδαίος πολιτικός για να μπορεί να κρατά όλο τον κόσμο ευχαριστημένο.

Πολύ με πείραξε που έφυγε χωρίς να της πω πόσο λυπάμαι που δεν την επισκέφτηκα πέρυσι. Το είχα μέσα μου ότι κάτι τέτοιο θα συμβεί αλλά ήθελα να ελπίζω ότι θα την προλάμβαινα ζωντανή ακόμα μια φορά φέτος, αλλά δυστυχώς.

Ελπίζω να με συγχωρέσει, γιατί πραγματικά την αγαπούσα πολύ. Μερικές από τις ωραιότερες αλλά και πιο επώδυνες στιγμές της παιδικής μου ηλικίας είναι ακόμα βαθιά ραμμένες στο κορμί μου.

Το μόνο παρήγορο από τη συνομοιλία με τη μητέρα μου ήταν ότι δεν ύπέφερε καθόλου. Παρά την ηλικία της 88 χρονών είχε τις αισθήσεις της μέχρι την τελευταία της αναπνοή και την επαφή της με το περιβάλλον. Μακάρι να ζήσουμε και εμείς σαν αυτοί ήταν τα λόγια της μητέρας μου.

Ας είναι ελαφρύ το χώμα που σε σκεπάζει γιαγιάκα μου Λουκία

And here is the long - awaited translation! :^)

However, I don't think I will be translating all the posts as Silent has moved on to Greek community (patriotic and all). I will only translate the last one, which has the story of our trip to the far off beach of Fujarat.

We decided to grab the opportunity to enjoy sunny weather on the first available weekend (after my parents had left) and go to the beach. Armed with a magazine (Marhaba, for those in the know) which gave detailed directions how to reach there and is generally a great source of all sorts of information on Qatar, we set off to the northern lands, Fujarat.

Obviously I had my doubts. I was worried how the beach would be, whether we could drive up to the beach close enough without getting stuck in the sand, and whether the place would be swarming with local wide eyed folk dying for a sight of a girl in a bikini. My greatest fear (according to Silent, hehe) apparently was the distance we would have to cover to reach our destination. And before you ask me – no it wasn't really a fear, just a concern, the road is boring with a capital B. We are talking 80 km one way, dead straight road driving, no turnings, no uphill/downhill, just a rocky desert as far as your eyes can see. You can drive for hours and the landscape won't change at all. Really depressing. As Silent puts it, it looks like moon surface. But still we drove :^)

When we reached our destination we were pleasantly surprised by the beach. It was just the way the magazine had described it. Not a conventional sandy beach like the rest of them in Qatar, but rocky, and the waves that crashed against the rocks made a trip along the thin line of sand by the sea quite a tricky experience. That's why, probably, the beach was empty, locals prefer sandy beaches with ample space to park their 4x4s right by the water, and go nuts driving all sorts of sand baggies in the sand.

So there we were, enjoying this fantastic and unusual beach on our own, with only a few sea gulls and some other birds that eyed us suspiciously from the safety of the waves.

As pleasant as our little break from the city was, we had to drive back to civilisation. Another 80 kilometres of nothingness, and then the growing skyscraper towers of Doha welcomed us back to the city. Our little adventure ended well (very important, lol!) and I guess we'll be exploring more of Qatar, away from the safety and familiarity of Doha. There are more beaches to explore, and some of them are in that magazine ;-)

=^..^=

Απίστευτο και όμως αληθινό. 28 Μαρτίου και έβρεχε στο Κατάρ σήμερα. Έστω και ψιλόβρεχο, αλλά όμως έβρεξε.

Επιβεβαιώνονται λοιπόν όσοι πιστεύουν ότι ο καιρός τρελάθηκε, χεχε.

Ας ελπίσουμε ότι δε θα μας βρει και τίποτα χειρότερο.

Όπλισμένοι λοιπόν με το περιοδικό μας και έχοντας ξεπεράσει τις όποιες αντιρρήσεις από την QC ξεκινήσαμε. Η QC ανησυχούσε κυρίως για το πως θα ήταν η παραλία, αν θα μπόρουσαμε να πλησιάσουμε αρκετά (παρ' όλο που οδηγούμε αυτοκίνητα με τετρακίνηση παντα ανησυχεί ότι μια μέρα θα κολλήσουμε κάπου αβοήθητοι σε μια αμμώδη ερημιά), αν θα υπήρχαν αρκετοί ντόπιοι των οποίων θα θιγόταν ο ψευδοπουριτανισμός στη θέα μιας γυναίκας με μπικίνι και οι οποίοι στην πλειοψηφία τους θα έτρωγαν μια τέτοια γυναίκα με τα μάτια τους παρά να φύγουν. Η μεγαλύτερη της ανησυχία όμως δεν είναι άλλη από την προοπτική ότι είχαμε μια απόσταση γύρω στα 80 χιλιόμετρα μέχρι την παραλία, και μιλάμε για 80 χιλιόμετρα να οδηγάς σε ένα δρόμο χωρίς καθόλου στροφές, χωρίς ανηφόρες και κατηφόρες και στην πλειοψηφία του έρημο (να κοιτάς δεξιά και αριστερά άπό τα παράθυρα του αυτοκινήτου και να μην βλέπεις τίποτα άλλο πέρα από ένα σεληνιακό πεδίο απόλυτα επίπεδο ώσπου φθάνει το μάτι σου ένα πράγμα).

Όταν φτάσαμε στον προορισμό μας αντιμετωπίσαμε μια ευχάριστη έκπληξη. Η παραλία ήταν όπως την περιέγραφε το περιοδικό. Δεν είναι η συνηθισμένη αμμώδης παραλία που αποτελεί την πλειοψηφία των περιπτώσεων στο Κατάρ, αντίθετα τα κύματα σβήνουν πάνω σε βράχους κάνοντας την προσπέλαση στην παραλία λίγο περιπετειώδη. Αυτό το γεγονός είναι που ανάγκαζει τους ντόπιους να μην την προτιμούν αλλά αντίθετα προτιμούν τις αμμώδεις παραλίες δεξιά και αριστερά όπου μπορούν να επιδοθουν σε κάθε λογής τρέλες με τα μηχανοκίνητα τους.

Όσο για μας απολαύσαμε μια υπέροχη παραλία εντελώς μόνοι χωρίς καμιά ενοχλητική παρουσία πέρα από μερικούς γλάρους και άλλα πουλιά.





Δυστυχώς όμως όλα τα ωραία πράγματα έχουν ένα τέλος, έτσι και αυτή μας η περιπέτεια τελείωσε με μας να πέρνουμε το δρόμο της επιστροφής στην πόλη και τον πολιτισμό.

Αυτή μας η περιπέτεια άφησε στο στόμα μια ευχάριστη γεύση και διάθεση και μας άνοιξε την όρεξη για να εξερευνήσουμε και τις υπόλοιπες παραλίες που συστήνει το περιοδικό.

Η αλήθεια είναι ότι προσπάθησα αρκετές φορές να γράψω αυτό το κείμενο αλλά.. εις μάτην. Όχι από έλλειψη φαντασίας ή ιδεών, το αντίθετο ιδεές πολλές όπως και θέματα για τα οποία να γράψει κάποιος. Μου φαίνεται απίστευτο αλλά κι όμως για πρώτη φορά μετά από δεκαετίες γράφω ένα κείμενο στα ελληνικά. Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξε φυσικά και η QC, "Γράψε κάτι στα ελληνικά μου έλεγε και άμα θες στο μεταφράζω εγώ στα αγγλικά μετά για όσους δε διαβάζουν ελληνικά, στο κάτω κάτω τα καταφέρνω καλλύτερα σε αυτό από σένα έστω και αν δεν είναι η μητρική μου γλώσσα".

Να 'μαι λοιπόν εδώ να προσπαθώ να βάλω τις σκέψεις μου σε μια τάξη και να θυμηθώ όλα αυτά που μας μάθαιναν στο σχολείο για ορθογραφία και προπαντώς να μην ξεχάσω καμμιά οξεία, χε, χε.

Μετά από τέσσερις βδομάδες και πάλι μόνοι. Οι γονείς της QC επέστρεψαν πίσω στην Κύπρο με κάπως περιπετειώδη τρόπο (αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία) την προηγούμενη βδομάδα.

Η τελευταία βδομάδα δεν ήταν και η καλύτερη μας. Κάτι ανεξήγητες ζαλαδες με ταλαιπώρησαν για τρεις μέρες, ο γιατρός είπε ότι μάλλον οφείλεται σε υπερκόπωση και υπερβολικό άγχος από τη δουλειά. Και για να κάνει τα πράγματα καλλύτερα έμεινα στη δουλειά μέχρι τις 10 ψες. Η QC έγινε έξω φρενών και με το δίκιο της παρόλο που δεν εκφράστηκε αλλά πραγματικά ήταν από αυτές τις φορές που ένα βλέμμα αξίζει χίλιες λέξεις.

Μετά και από όλα αυτά αποφασίσαμε σήμερα να εκμεταλλευτούμε στο έπακρο τις δυνατότητες που πρόσφερε ο ηλιόλουστος καιρός και να πάμε για κολύμπι. Οπλισμένοι λοιπόν με ένα περιοδικό που χρησιμεύει περισσότερο σαν οδηγός πληροφοριών για οτιδήποτε ενδιαφέρον συμβαίνει στο Καταρ και προσφέρει καθοδήγηση για τους τολμηρούς που θα ήθελαν να δοκιμάσουν την τύχη τους στο να βρουν μια καλη παραλία κατάλληλη για κολύμπι.

Συνεχίζεται...

I have intented to updated this page for some time now but somehow always something was happening and did not. Either was busy at work and very tired to write about anything. It doesn't really help either the fact that we have some guests staying over for some time.

Our quiet and boring family life has changed drastically over the last two weeks. During this time my in-laws are in town. I really love these people and I wanna believe that they love me also even though we do not manage to communicate a lot, we literally do not speak the same language. We do manage to communicate of course but it somehow always ends up with QC translating back and forth. I just love it.

No joking now it is really nice to have them here. They are part of our family and its always nice to be with family from time to time, not for very long cause you tend to get tired of it. As the saying goes "Better far and lovingly".

My in-laws are a very nice and adorable couple, retired, for some time now but only from work not from life also like many people of their age. They enjoy travelling a lot and love to come over and visit us once a year, we visit them also once a year, so we do not miss each other much.

It is really nice to have them over, we get nice food the way only mothers can do it some how so much better than us. The house is always so clean spotless the way our parents are used to it and not messy like we usually have it, we tend to clean up everything the next day but they do it the same moment. It is nice and kind of nervous at the same time it makes you feel uncomfortable to use anything cause you will cause a small mess.

I love them and of course QC is excited to have them over which is very good.

I was tagged by Sever the other day. So here I am now replying to the challenge and sharing a little more information about me as asked.

Let's see then:

7 Things to do before I die

1. Live life to the maximum
2. Visit as many countries as possible (one country every year)
3. Go on a roller-coaster ride with QC
4. Go diving to a new place every year
5. Own a Harley - Davidson bike
6. Have a house with a yard and a nice view somewhere in a countryside with dogs and cats
7. Learn to fly a plane

7 Things I cannot do

1. Keep tidy
2. Speak other languages than Greek and English(Monolectic answers do not count)
3. Sing
4. Play proffessional basketball
5. Ride a horse (I can ride a horse that is walking but that's just about it)
6. Dance
7. Own an island (Preferably in the Meditterrenean)

7 Things I say usually

1. My babe ... !!!!
2. Bloody helll
3. Look at that...
4. That's niiice
5. Yeees, yes, yes
6. You look great!!! (Only for QC)
7. That's cool

7 Books I have loved (Now this is a very difficult decision, reading is one of my favourite past-time activities, I read everything that lands on my laps. Mostly though I read greek writers. But if I have to choose some will choose the first ones that come to my mind. The order of appearance is irrelevant)

1. Greek Mythology (It was the very first book I read when I was 6)
2. Lord of the Rings
3. Homer's "Iliada and Odyssey"
4. Poetry by Elytis (Unfortunately this Nobel winner greek poet can only be appreciated in the original, whilst he describes Greece in the best way)
5. Anne Rice's "Vampire Chronicles" (Was introduced to them by QC)
6. "Mother" by Pearl B.
7. "I accuse & the Dreyfous case" by Emil Zola

7 Films I have loved

1. Sixth sense
2. The Rock
3. Pulp Fiction
4. The Lord of the Rings (Trilogy)
5. Godfather (Trilogy)
6. Star Wars (All the series. The first film to watch on VCR!!!)
7. City of Angels

7 Things that attract me

1. Museums & all kinds of archeological places. (Like to travel and get to know the history of each country)
2. Going to the movies to watch a nice film at London's West End
3. Diving
4. Flying (Even though I cannot do it myself, yet!)
5. Sweets (Baked by my mum)
6. My work (Working on interesting projects like the ones I am for the last 5 years, despite the long hours)
7. Reading (Just about everything)

Last 7

And now I come to the moment I quess where I tag somebody else. Unfortunately though I do not really know that many bloggers to tag them so I leave this space empty for anybody that will visit this page and will feel like writing something about themselves. (Or until I find somebody to tag)

This could really mean a lot of things, waiting for your team to start winning for a change, waiting to win the first number in the jackpot for the x-million euros, waiting for that promotion that never seems to be coming, or whatever else is going to make your day.

Well in my case I wouldn't mind any or all of the above to happen to me but what I am really looking forward to is to the weather getting warmer so that I could start going for diving again.

I was looking at my equipment on Friday ("still stored in your bathroom?" Q.C. told me the other day, "why dont you put it somewhere else better?") . Of cource and I could its just that whenever I was about to something else would pop up and I would forget about my gear.

Last Friday though I was looking at my gear and a nostalgie and memories of our diving expetitions came to my mind. It's been more than two months before the last dive and I sure miss it.

The dives themselves are not that exciting, you see underwater life in Qatar is just starting to grow. Artificial reefs that were "planted" some years ago are just starting to get alive. But its not so much for the life as it is for the fun of it, its the gettng together with people that share the same interest for water with you that matters, the jokes before and after every dive, having brunch with a group of people that most of them dont speak or are not willing to speak to you in any other language than arabic, but still once in the water this thing does not matter really because the language of the divers is Universal as is the love for the Underwater life.

As I said earlier the waters here are not thriving with exotic species like some other countries in the neighbourhood and the visibility does not compare to the one back home (Meditterrenean sea does not compare really) but as any diver would say to you every dive is an experience, the more dives you have the better diver you become especially if you dive with an experienced diver or a trainer.

It is for all these reasons that I am looking forward to starting going diving every Friday again. I miss the feeling of being underwater in a world of silence and harmony, feeding monkey-fishes live clams from your hands, and all the other unexpected adventures that may happen to you during these expeditions.

What could one remember from all the adventures, waking up at 5:00am to go diving before the heat kicks in and so that you can be back in time to go to the mosque for the Friday prayer, or going there early so that the fish will not be scared by all the swimmers that will show-up at about 8:00am or before the fish decide to call it a day and head for their hiding places, or perhaps when we decided with my buddy to drive in the desert not knowing the exact place we were heading for (we had the co-ordinates though and a GPS but still that didnt stop our partners from demanding that we head back to "civilisation" after we hit the first sand-dune). I assure you diving can be more fun than it sounds it all depends on the company you are with and believe me the ones I go with are the "craziest" guys around.

I really think it's time I moved my gear from my bathroom, rather than storing it in a more appropriate place though I will take it down the diving school for a check-up and join the rest of the gang for a dive on Friday, water cannot be "that" cold, we live in the middle of the desert after all where the sun is shining for 360 days a year.

It was a dream after all. A dream that all of us that wanted to feel proud about our country were sharing. And just like all the dreams it came to an end that was somewhat bitter and not exactly the one that we were all expecting. But after all who said that dreams always come true? Dreams are supposed to be crazy, deceiving but most of all extra-ordinary beautiful especially if you are sharing them with a lot of other people.

Most of the times we all seem to be in need of a dream to motivate us and make us move towards our goals. That is exactly what happened to the last dream we shared with another 500,000 people. Yes, I am talking about the Australian Open Final. Marcos lost in the final thus the dream that we all shared to see him crowned champion did not come true. Nevertheless though everybody seems to be satisfied with the outcome and proud about Marcos and his efforts, regardless of the bitterness the defeat has left to everybody's mouths. He was the playing against the best player in the world after all.

Until the next time and the next Marcos that will invite us to share a dream with him we will be living with the memories of the last dream that did not prove to be the nightmare many were expecting at the beginning of the tournament.

Untill we meet again in our dreams that we will share, good day to everybody.

Greetings to everybody.

I will start this entry by sending my warmest congratulations to Marcos for his win and for reaching the final of the Australian Open. Its a really great achievement for the first time ever a guy from our small island has made to the final of such an event. Every Cypriot in the world is proud to shout out that Marcos Pagdatis is actually from Cyprus also. As for the rest of the world well i wouldnt be surprised to say that they have all undergone a crash geography test to see where exactly is tthis weird place that he comes from ( and i am not the one to say that but the majority of international press). Amazing heh?

Now that we fulfilled our "obligations" towards our co-patriot Marcos we can get back to the reality of life in Doha.

Today was our day off from work as in every country in the Gulf and I took advantage of the excellent weather to go to the beach with some friends and play beach volley. That is one of the things that I like for these places of the world where the sun is shinng for 360 days a year. This allows you to enjoy all kind of out-door activities throughout the year. It was real fun the game but not having played for some time did not really help, so i got all achy and every muscle on my body hurts. Thats why I lying on the soffa now writting this post.

On my way to the beach today I drove through the city and saw for myself what the newspapers were describing for some days now and some friends also told me about. Apparently there is a new company that is getting into Qatar's stock market now and is giving away IPO's to locals and other GCC residents. As a result of that the city is flooded with cars from all over the Gulf. People are camping outside the stadium where the IPO's are offerred for days. At first one would think that suddenly all these people dressed up in the the local outfits are queing to buy tickets for the Bryan Adams concert on the 2nd of Feb, but no. They are only waiting and getting violent occassionally because they just wanna buy some shares. Amazing huh?

Before I close this post I wanna congratulate Marcos " To agori mas " like Q.C. calls him and wish him all the best for his game on Sunday with Federer in the final of the Open.

GO PAGDATIS THE WHOLE OF CYPRUS IS ROOTING FOR YOU

I have been intending to get online and post a little something for all those who might be interested in what goes on in the life of an alien in the Gulf but I just couldn't get myself together to do it.

Finally I managed. I am sitting all by myself on the soffa. The telly is playing some old movie, strange enough it has to do with "terrorism" and "B.. L....."

I was watching the news today waiting to hear about the tennis miracle that a fellow Cypriot has achieved in the Australian Open. He has made it to the last 4. "Congratulations To Marcos Pagdatis" Unfortunately though all my efforts were fruitless. All that mattered for the greek channels was how cold it is in Greece. For one hour we were listening to all possible stories about the Siberian Cold that is threatening Greece along with the rest of Europe, but alas nothing about this extrordinary achievement by this unknown kid that has kicked out of the tournament some big names so far like Roddick and Liubijic.

But its ok, after all Greek news were never famous for reporting anything that happens outside the boundaries of Greece. You see from ancient times Greece and its people thought they were the centre of the Universe. Not that I mind, on the contrary I am proud to be Greek, its just that at times I wish we could hear what is going on and outside our borders.

Anyway enough we spoke about Greek people and all.

The main news for us is the success of Pagdatis. Hope to see him in the final

Weather today was nice for a change in Doha. After a week or so of cold and windy weather today we enjoyed a sunny day.
Today I had to take the progress photoes of our site, and this means I had to climb somewhere high to have a better view (that involves climbing a tower crane and getting some 40 meters from the ground).
Once up there though you get an excellent view of the Corniche and the surrounding area which is compenation enough for the effort it requires to climb the crane. The view from up there is magnificent and one can marvel all the new buildings that have risen in the area during the last three years and have transformed it completely.
Whenever i climb up there (and it is quite often) i do not wish to climb down. The view is really magnificent from up there especially as the sun is setting in the horizon and the city is preparing to greet the night that is coming while the day is leaving so good in fact that I almost always loose the track of time.
But it only takes a call from my boss to bring me back to the reality and my b*** to the office for our daily meeting.
I really enjoy these moments when I am by myself up there gazing at the Persian Gulf, and I am looking forward to my next visit up there.
I believe is time to call it a day though, is getting late and my cat is "purring" next to me to get in bed and cuddle.